ความฝันความหวัง พังทลาย

ในที่สุดก็มีประเด็นที่ทำให้เขียนจนได้ ละครเรื่องนี้เข้าใจไม่ยาก และคนไทยคุ้นเคยกัน ชื่อเรื่องว่า “TCDC รัก โกรธ หลง” ก่อนจะเข้าเรื่องก็ขอเกริ่นๆกันหน่อย TCDC เป็นชายที่กำลังเติบเป็นผู้ใหญ่ มีพ่อเลี้ยง เป็นนายใหญ่ประจำหมู่บ้าน ทุกคนต่างรู้ดีว่า พ่อของเขาขี้โกง โกงเอามากๆ จนโดนไล่ไปอยู่หมู่บ้านแสนไกล สุดท้ายแล้ว TCDC จะทำอย่างไร? TCDC เกิดมาอาภัพนัก เกิดมามีพ่อขี้โกง หลังจากที่พ่อถูกขับไล่ไปนั้น ก็ทิ้งเขาไว้ จากนั้นคนในสังคมที่เห็นว่า เขาถูกเลี้ยงดู มาอย่างดี พร้อมกับมีอาหารการกินที่ดี เพราะพ่อของเขาเคยให้ไว้ TCDC นั้นมีนิสัยที่ดี มีน้ำใจ… Read More →

renew the concept! (again?!!)

what a guy! you don’t know who he is! But I know, what happen to me and him   He always against me the concept can’t through him. Have many problem in my… Read More →

อายาเสะ มายเลิฟ2

อา… อีกแล้วอายาเสะ มายเลิฟ รูปนี้อายาเสะน่ารักจริงๆ กร๊ากๆ เอามาขากบล๊อกใครไม่รู้ จำไม่ได้จริงๆ แต่ว่า แต่ว่า แต่ว่าอายาเสะจะเล่นหนังกับทาคูยะเรื่อง HERO ที่เคยฉายปี 2001 จะนำออกมาทำเป็นตอนพิเศษ 2 ตอน จะรอติดตามดู อายาเสะ~~~~ *อันที่จริงมีภาพ…จั๋งๆ แต่ว่า แต่ว่า เก็บไว้ดูคนเดียวดีกว่า

จักรยานของฉัน

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 26 เมษายน ฉันได้ซื้อจักรยานมาคันหนึ่ง จักรยานคันนั้นมีชื่อว่า ไอแดง ที่ชื่อไอแดงเพราะมันเป็นสีแดง ฉันไม่ได้เพิ่งดูหนังเรื่องจักรยานสีแดง แต่ฉันชอบจักรยานสีแดง คันที่แล้วที่มันเจ๊งไปก็สีแดง คันของแม่ฉันก็สีแดง เป็นสีแดงมาหลายสมัย สีแดงเป็นสีโปรดของครอบครัว ตรุษจีนก็เปิดใส่เสื้อสีแดง ดังนั้นฉันเลยผูกผันกับสีแดง ฉันจอดไอแดงทิ้งไว้ทุกวัน ฉันต้องใช้มันในการเดินทาง แล้วถ้าไอแดงมันหายไป ฉันคงคิดไม่ออกว่าจะเป็นยังไง ฉันคงต้องเสียเงินซื้อคันใหม่ สีแดง

Nothing fair!!

In my life I have seen everything unfair. This one thing is unfair; I’ve been studying an architecture in university. It is very beautiful way to follow my dream to be an architect,… Read More →

ทหารเสียงเบา2

ตื่นเช้ามาตั้งแต่ 6.15 น. งัวเงียมาอาบน้ำ เพื่อที่จะไปทำหน้าที่ของชายไทย ที่โรงเรียนวัดไผ่ตัน ก็ไปถึงไปนั่งต่อแถวเป็นเวลานาน….. ทหารก็ตะโกนชื่อกูขึ้นมา กูเลยเดินไปยื่นเอกสารผ่อนผันที่โต๊ะ แล้วก็เจอนายทหารนายหนึ่ง ถามกูว่า”สูงเท่าไร” “พี่ว่าไม่น่าผ่านนะเนี่ย” “เอามั้ยพี่รู้ยอด ให้ช่วยมั้ย” กูต้องตะแคงหูเข้าไปฟังภาษาของมัน กูคิดในใจ “ทำไมทหารสมัยนี้ชอบพูดเบาๆนักวะ” กูเลยตอบกลับไปว่า “ไม่อ่ะครับ ผู้ใหญ่เค้าบอกให้ผ่อนผันไปก่อน” นายทหารตอบกลับมาอีกว่า “อื้ม ก็แล้วแต่นะ” พร้อมจดเบอร์โทรให้กูอีกหลังจากนั้น (ทหารเดี๋ยวนี้ชอบแจกเบอร์) พอไปเช็คชื่อตามที่เรียกเสร็จ กูก็นึกว่าจะได้กลับบ้าน แมร่งบอกให้ไปนั่งรอ กูก็นั่งรอ พวกที่จะไปเกณฑ์ตรวจร่างกาย เป็นเวลาหลายชั่วโมง จนถึง 10… Read More →

ร้อนจิง ร้อนจัง

เ มื่อเช้าดูข่าว กาญจณบุรีเหยียบไปแล้ว 40 องศาตะวันออก แต่ไม่ได้บอกกรุงเทพฯ ก็เลยไม่รู้ว่าเท่าไร หากให้ใช้ร่างกายของตูวัด ตูว่ามันจะประมาณ 39.9 องศาตะวันออกกลาง(ขอน้อยกว่ากาญหน่อยแล้วกัน) ประมาณว่ารู้สึกได้ถึงอุณหภูมิของตัวบ้านกับแสงแดดตอนเที่ยง โอ้ววว โต๊ะคอมตูยังลุมๆเลย ลำแขนตู สัมผัสกับไม้(โต๊ะคอม) มันอุ่นวะ อุ่นมากๆเลยด้วย ก้นนี่ก็อุ่นเหมือนกับเข้าห้องอบซาวหน้า ตกบ่าย ตูรู้สึกง่วงนอนเลยไปนอนห้องที่โล่งที่สุด โอ้ววว เตียงแมร่งร้อนวะ!! เปิดพัดลมซิ เฮ้ยๆๆ ลมแมร่งก็ร้อน ให้ตายยยยยยยยยย นี่เหรอวะที่เรียกกันว่าฤดูร้อน(ของจริง) เมื่อเดือนสองเดือนที่แล้วตูเคยคิดว่า “เออ อากาศหนาวแมร่งก็ไม่ดีวะ อาบน้ำก็ไม่ได้ หนาวมากๆ… Read More →

นายทหารเสียงเบา

และแล้วกระผมก็ได้รับการผ่อนผันทหาร……… มันเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ตอนที่กระผมได้รับข่าวจากสัสดีว่าผมต้องไปเกณฑ์ กระผมคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา สำหรับกระผม แล้วกระผมก็คิดว่าการเกณฑ์ทหารเป็นเรื่องธรรมดาสามัญทั่วไป แต่สิ่งที่ว่าธรรมดาถ้าเกิดขึ้นในเวลาที่ไม่ธรรมดามันก็ไม่ธรรมดา ลองคิดดูถ้าหิมะ(สมมุติว่าประเทศไทยมีหิมะละกัน) ที่ว่าธรรมดาๆ ทั่วไป สากล ในหนังก็เห็นจนเบื่อ ถ้าตกตอนเดือนเมษาหรือที่เค้าเรียกันว่า “ซัมเมอร์” มันก็ไม่ธรรมดา! (บางสิ่งที่คิดว่าธรรมดาๆ เชยๆ ไร้คุณค่ามันก็อาจจะมีค่าสำหรับใครบางคน) เอาเป็นว่าได้รับการผ่อนผันแล้ว และก็ได้รับความช่วยเหลือจากไอหัวเสียคนเดิมนั่นแหละ ต้องขอบคุณท่านผู้มีพระคุณในที่นี้ด้วย(นี่แหละลิ้นคนเรา อีกวันด่าอีกวันชม) แต่สิ่งหนึ่งก็เกิดขึ้นจริงๆต่อหน้ากระผม “การติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐ” กระผมได้ยินข่าวนี้โทรทัศน์โดยเฉพาะ รายการถอดรหัส และได้มาจากเพื่อนฝูงญาติพี่น้องมาหลายปาก เกี่ยวกับการเรียกรับเงินของข้าราชการทหารบางนาย(หรือทุกนาย) วันนั้นกระผมกับท่านแม่ไปยื่นไปผ่อนผันให้กับสัสดีกรุงเทพฯ และนายทหารผู้ดูใจดีก็ทัก และ บ่นเล็กๆว่า “ทำไมมาช้าจัง”… Read More →

จ่าหน้าซอง

ถ้าหากว่าผมต้องไปรับใช้ชาติ คงมีเหตุผลเพียงไม่กี่เหตุผล 1.ผมลืมที่จะเอาใบ สด.9 ไปยื่นเรื่องผ่อนผันกับทางมหาวิทยาลัย 2.ผมลืมที่จะเอาใบ สด.9 ไปยื่นเรื่องผ่อนผันกับทางมหาวิทยาลัย 3.ผมลืมที่จะเอาใบ สด.9 ไปยื่นเรื่องผ่อนผันกับทางมหาวิทยาลัย และ 4.ผมลืมที่จะเอาใบ สด.9 ไปยื่นเรื่องผ่อนผันกับทางมหาวิทยาลัย ถึงพ่อแม่พี่น้องทุกท่าน เนื่องจากข้าพเจ้า wahz มีเหตุผลบางประการที่ไม่สามารถมาเรียนได้ เหตุเกิดจาก “ลืม” ทำให้ข้าพเจ้าต้องไปทำหน้าที่ตามที่ลูกผู้ชายทำกัน เพียงเท่านั้น และข้าพเจ้าอาจจะหายไปหลายนานอยู่ กรุณาอย่าคิดถึงข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าไม่สามารถคิดถึงทุกคนได้หมด ขอรับรองว่าเป็นความจริง wahz :ทำไมกูตื่นตระหนกอย่างนี้วะ ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนี่หว่า ไอห่า (ด่าตัวเอง) :ไม่ได้ตื่น… Read More →

ทหาร จะแดงหรือดำ

วันนี้ถือว่าเป็นวันที่น่าใจหายอีกวันหนึ่ง ผมได้รู้ความจริงสิ่งหนึ่งที่เกิดจากความผิดพลาดเล็กๆน้อยๆ ของคนคนหนึ่ง เพียงแค่ “ลืม” หนึ่งคำสั้นๆ กับชีวิตการเรียนอีกสองปี มันคุ้มไหม? วันนี้ไปกับแม่เพื่อที่จะไปจ่ายภาษีที่อำเภอในเขตใกล้บ้าน เอ๊ะ นั่นห้องสัสดี เดินเข้าไปปรึกษาปัญหา ทหารดีกว่า กูก็เดินนนนนน เดินนนนนน ไป ไปหาสัสดีที่ดูตุ้งติ้งนิดนิด เข้าไปถามว่า “วันที่ ๑ เมษานักศึกษาที่ผ่อนผันต้องไปรายงานตัวรึป่าวครับ” “ต้องซิ ชื่ออะไร? เดี๋ยวหาให้” “ชื่อ…..ครับ” “หาไม่เจอน้าาาา~~~ ได้ไปผ่อนผันกับทางมหาวิทยาลัยรึป่าว” “อ๊ะ!!! กูลืม จำเป็นด้วยหรอวะ เฮ้ยเป้นไรป่าวเนี่ย” กูคิดในใจ “ไม่ได้ผ่อนผันอะครับ”… Read More →