มีคนพยายามบอกว่า “มันเป็นความมันส์ในชีวิต ที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ” “อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิดน่า…” “เป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลนะครับ ที่จะได้รับใช้ชาติ” อะไรต่างๆนาๆที่มันถาโถมเข้ามาราวกับว่ากูจับได้”ใบแดง” แต่ตอนนี้ยังไม่ได้จับเลยเว้ยยย (อุทานดังๆหน่อย) กูแค่ร้อนใจเกี่ยวกับการเรียนของกู ต้องสารภาพเลยว่าตอนเรียนอยู่มัธยมนั้น ไม่เคยตั้งใจเรียนเลย ถึงเวลาเรียนก็หลับ พักก็ตื่น หลังจากจบไปจากมัธยม กูก็ได้เข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัย แต่ต้องซิ่วไปอีกปีหนึ่งเพราะเข้าไปในคณะที่ไม่อยากเรียน (เสียเวลาไปอีก1ปี) ต่อมาเข้าคณะที่อยากเรียนได้แล้ว ยากมากกับการเรียนคณะที่นี่ เรียนก็ยาก ทำงานก็เหนื่อย พักผ่อนก็น้อย แต่ก็ไม่เคยบ่น เพราะรักที่จะทำ แต่แล้วเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ฟ้าผ่าเปรี้ยง ลงมากลางศรีษะ โอ้วววว ไม่จ๊อดดด เพิ่งจะสะดุ้งเมื่อวานนี้หลังจากพบกับสัสดี (ผู้พิคาดสายฟ้าฟัน) “ไม่ทันแล้ว”… Read More →