สิ่งที่เรียกว่าตำนาน นั้นมีความหายแท้จริงว่าอย่างไร
ตำนานใส่พริกสองเม็ด เป็นอาหารเลื่องชื่อของชาวอีสาน
ที่คนในเมืองชอบเรียกว่าเมืองลาว เพียงเพราะพูดสำเนียงไม่เหมือนกัน
เมืองลาวก็มีตำนาน
ตำนานที่ไม่ใช่อาหาร แต่เป็นเรื่องราว จากรุ่นหนึ่งสู่รุ่นต่อๆไป
อะไรลาวๆ คนเมืองแปลความหมายว่าเสี่ยว
ส่วนอะไรไทยๆ คนเมืองชอบหาว่าล้าหลัง
อะไรฝรั่งๆ คนเมืองขี้ตู่ว่าอินเตอร์
คนเมืองการศึกษาสูงก็เงี๊ย ไม่เข้าตากรรมการก็หาเรื่องไว้ก่อน
คนเมืองสมัยนี้ไม่เชื่อตำนานหรอก เพราะมันล้าสมัย
ไม่เป็นที่น่าเชื่อถือ!
แต่พวกคุณจะเชื่อตำนานนี้หรือไม่ เราไม่สน
เพราะเราไม่ใช่คนการศึกษาสูง เราเชื่อตำนาน
เราเชื่อ
เพราะเราโง่เขลาเบาปัญญา ท่ามกลางปัญญาชนสูงส่งเต็มเมือง
เราเชื่อ พระพุทธเจ้ามีอยู่จริง…
แล้วเราก็เชื่อ ที่ท่านบอกให้เราอย่าเชื่อ
เชื่อ! ไม่จ่าย เอาไว้ก่อน
บางซื่อ บางซ่อน บางเขน ชื่อนี้มาจากไหน
ไม่มีใครรู้หรอก แต่ตำนานรู้
ถ้าถามว่าใครฉลาดที่สุด เราว่าตำนานเนี่ยแหละ ใช่
คนที่ฉลาดรองลงมาก็คือ “เค้่า”
เพราะเจอเรื่องแปลกๆ ก็ไม่ได้มาจากใคร ก็มีแต่ “เค้าบอก”
แล้วเค้าอะคือใคร เอามาจากไหน “เค้าว่ามันเป็นตำนาน”
นานมาแล้วจนลืมไปหมด มีพระเจ้าอู่ทองขนทองหนีโรคห่า
โดยเรือขนทองมาตามคลอง แถวๆนั้นเลยถูเรียกว่า “ทองเข็น”
ในสมัยนั้นเวลาน้ำลด ถึงกับขนาดต้องลงไปเข็นเรือกันในน้ำ
ต่อมาเลยถูกเรียกว่า “บางเขน” เพราะเสียงเพี้ยนจากทองเข็น
มาเป็นบางเขน
พระเจ้าอู่ทองนำเรือขนทองไปซ่อนไว้ในที่ที่หนึ่ง
บริเวณนั้นเลยถูกเรียกว่า “ทองซ่อน” ต่อมา ออกเสียงเพี้ยน
จนกลายมาเป็น “บางซ่อน” (มาหาว่าสมัยนี้ภาษาวิบัติ มันวิบัติมาเป็นร้อยๆปีแล้ว)
ต่อมามีคนต้องการตามหาทองที่ถูกซ่อนไว้ ในช่วงนั้น
มีพื้นที่หนึ่งได้ขนานนามว่าเป็นพื้นที่ ที่มีแต่คนซื่อสัตย์
สุจริต อาศัยอยู่ เมื่อไปถามว่าทองซ่อนอยู่ที่ไหน ชาวบ้านแถวนั้น
ก็บอกความจริงด้วยความสัตย์ซื่อ จึงถูกเรียกว่า “บางซื่อ” ในคราถัดมา
จะเขียนว่ามันมาจากตำนานก็ดูจะเกินจริงไป
เพราะเราก็อ่านมาจากหนังสือเหมือนกัน
คนเขียนหนังสือเรื่องนั้น เค้าก็เอามาจากไหนก็ไม่รู้
แต่รู้ว่าหนังสือเล่มนั้นมี 2 เล่ม เล่ม1 และ เล่ม2
จำชื่อเรื่องไม่ได้ด้วย เล่มเขียว กับ แดง อะ ลองไปอุดหนุนดูนะ
